Icyclectic

Ik had het eerder al over mijn omvangrijke backlog. Hiermee verwees ik naar de stapel bookmarks en notities … dingen op het internet waar ik “nog iets mee wou doen”. Via allerhande kanalen - blogs, Facebook, Twitter, StumbleUpon - zijn er talloze sites die ik de moeite waard vind om te bookmarken. Omdat ik er later nog op wil terugkomen. Omdat ik het wil delen met mensen, of er mijn gedacht over zeggen.

To make things worse, ik heb een neiging tot ordenen, sorteren, catalogeren van dingen eer ik er iets mee doe. De reden dat het me zoveel tijd kost om iets te schrijven voor deze blog is dat ik zo snel afgeleid ben. Het gevoel van “ik moet eerst iets op orde brengen eer ik dit doe” is mogelijk de grootste afleiding die er is. Alle goede voornemens ten spijt.

Dus in plaats van nu dat artikel te schrijven over de Marvel bundels, of over bieren, of over Twitter … ga ik nu eerst mijn blog opkuisen. Al die copy & paste dingen zonder meerwaarde van vroeger gaan weg wegens zero relevantie.

Zonder dat ik het doorhad was ik al een tijdje aan het meerijden op de “web 2.0″-trein. Ik vind het nog altijd een vreselijke modeterm, en de betekenis is nog steeds vaag, maar het is intussen wel ingeburgerd. Het staat zelfs al in het woordenboek.

Wat is “web 2.0″ nu feitelijk? Veel meningen, maar twee dingen komen steeds terug: “nieuwe web-applicaties” die heel wat meer kunnen dan vroeger. Denk aan dingen zoals Gmail, Google Maps, RSS readers, en YouTube. En ten tweede de “sociale” dingen. MSN is passé, nu is het Facebook, MySpace, Twitter, LinkedIn en Netlog. Als je meerdere van die dingen gebruikt, proficiat. Je bent nu upgraded naar 2.0.

Het was Google die me meegesleurd heeft. Ik heb me vrij vroeg ingeschreven bij Gmail, en dankzij Google Reader heb ik de geneugten van RSS feeds leren kennen. Niet meer nodig al mijn favoriete websites te bezoeken, Reader zegt me precies wanneer er een nieuw artikel staat op welke site. Google Maps maakte archaïsche dingen zoals Route66 en Mappy compleet overbodig. Voor nieuwe websites moet ik niet meer rondsurfen, StumbleUpon geeft me tegen sneltempo nieuwe manieren om iets bij te leren tijd te doden. En uiteindelijk ben ik ook gezwicht voor Facebook.

Ik heb destijds mijn beklag gedaan over MSN Messenger, dat het minder “sociaal” was. Niks meer nieuwe mensen leren kennen, gewoon één tegen één kwetteren, een soort telefoonlijn via tekst. Ik gebruikte het dan ook minder en minder, en verlangde terug naar een tijd dat iedereen die ik kende op IRC zat te chatten. Maar naarmate Facebook meer en meer doordrong bij alle lagen van de bevolking, werd al snel duidelijk dat dit volgende evolutionaire stap was. Bovendien zet ik nu mijn eerste stappen in Twitter, wat de perfecte aanvulling is. Los gekwebbel in de vrije ether, met volslagen vreemden.

Maar de laatste tijd begin ik op de feitelijke essentie te stoten van al die evoluties. We zijn gedoemd tot Information Overload. We worden gebombardeerd met informatie over onze vrienden, onze interesses, over dingen die we moeten kopen, over gebeurtenissen in de wereld. Ik heb altijd vrij goed om kunnen gaan met veel informatie, maar nu begin ik te begrijpen dat het alleen nog maar erger zal worden.