Hier in België zijn we gewend aan strips die per album , per verhaallijn gepubliceerd worden. Denk aan Kuifje, Suske & Wiske en Asterix. Het is dan ook makkelijk om over het hoofd te zien dat men in de States een heel andere traditie heeft, die van de comic books, korte blaadjes die wekelijks of maandelijks gepubliceerd werden. Dikwijls kreeg men maar een deel van een verhaal, en er werd vaak afgesloten met een cliffhanger.
Omdat ik zelf evengoed opgegroeid ben in die album-traditie, stak het idee om Marvel comics te kopen als dunne blaadjes me enorm tegen. Ik heb helemaal geen zin om dingen die ik effectief wil lezen te gaan bewaren in zo van die plastiek mapjes. Gelukkig bundelt Marvel deze floppies ook regelmatig als collections, gecentreerd rond bepaalde verhaallijnen. Bovendien zorgen ze ervoor dat er in die hardcovers en trade paperbacks extra’s zitten, zoals extra artwork of interviews. Ideaal dus, voor een verzamelaar als ik.
Een belangrijk nadeel is echter dat die collecties veel te laat worden uitgebracht, maanden na de losse issues. Dus voor een erg spannende verhaallijn, die over meerdere collections loopt, moet ik enorm veel geduld uitoefenen om niet aan de verleiding van de floppies toe te geven.
“Civil War”, een crossover van 40 verschillende strips. 5 jaar ervaring vereist.
Een ander probleem is dat die verhaallijnen zich niet netjes in albums laten passen. Er is om te beginnen al het hele probleem dat je als “leek” helemaal geen idee hebt hoe al deze verhalen samen passen. Zelfs met Wikipedia bij de hand is het geen sinecure om zelfs nog maar de chronologie van die strips uit te dokteren. Lees je nu eerst Messiah War, of eerst Divided We Stand? Waar past Secret Invasion alweer? Neem daar nog bij dat een aantal van die storylines eigenlijk crossovers zijn tussen verschillende strips, en je beseft dat je al beter niet zonder wat vooronderzoek naar de stripwinkel stapt.
Daarover had ik het dus, toen ik zei dat sommige blog-posts wat meer tijd vragen. Ik was bezig met het in kaart brengen van strips verwant aan Messiah Complex. Blijkt dat het er meer zijn dan ik eerst dacht, en sommige collections worden pas uitgebracht eind dit jaar!
Dankzij mijn gekke wederhelft ben ik sinds geruime tijd meegesleurd in het Marvel-gebeuren. Het was al snel duidelijk dat het een onbegonnen zaak was om snel up to speed te raken met alle strips binnen dit universum.
De verleiding is er natuurlijk, want het idee dat zowat alle verhaallijnen één geheel vormen spreekt me heel erg aan. Dit gaat van Spiderman tot X-Men, Fantastic Four, Iron Man en The Hulk - vroeg of laat ontmoeten en beïnvloeden ze mekaar wel ergens. Dit soort “fictief universum”, waarin meerdere verhaallijnen kruisen, apprecieer ik ook in andere (ex-)verslavingen zoals World of Warcraft en Magic:The Gathering.
Zelfs al zou ik de ambitie hebben om een Marvel-fan te worden, dan heb ik zowiezo al een serieuze achterstand op mensen die al sinds jongs af aan de strips verzamelen. Hou in gedachten dat Marvel tientallen strips publiceert, op maandelijkse basis, en je hebt het over collecties van duizenden issues.
Mijn verzameling is veel kleiner dan dit, en zo wil ik het graag houden.
Omdat ik niet de tijd (of het geld!) heb om volwaardige Marvelofiel te worden, heb ik me toegelegd op enkele reeksen die me echt interesseren, en die iets minder bekend zijn, zoals Dr. Strange en Cable. Ook recentere verhaallijnen, zoals Messiah War, Divided We Stand en Secret Invasion probeer ik te volgen. Mijn lieflijke wederhelft volgt dan weer X-Factor, X-Force, Deadpool en Young X-Men. Zo kunnen we netjes alles onder mekaar verdelen, en zo hou ik deze nieuwe interesse en beetje onder controle.
Ik heb zonet mijn last.fm account gewist. Wat me vooral stoorde is dat mijn lastfm-profiel telkens naar boven kwam in google searches, en dat was niet echt de bedoeling. Bovendien stond die applicatie de hele tijd op de achtergrond te draaien, en het idee dat iets al mijn muziek ergens naar een website stuurt, blijft toch een beetje creepy.
Ik vond het wel interessant om stream-gewijs naar muziek te luisteren, en een soort historiek te hebben van mijn “favoriete” nummers, maar in de praktijk gebruikte ik het niet vaak meer. Het idee van last.fm is dat je nieuwe muziek ontdekt, maar veel verrassingen en aha-momenten heb ik niet beleefd. Eigenlijk draait het hele concept weer rond “het sociale web“, en dat zegt me op zich niet zoveel. Ik wil gewoon leuke speeltjes om mezelf mee te amuseren, ik hoef niet noodzakelijk mijn muziekkeuze te valideren tegenover andere mensen. Sure, de integratie met Facebook was amusant, maar iemand die voortdurend zit te roepen naar welke muziek hij luistert heeft zero waarde en is eerder irritant. Dan hou ik het liever bij het af en toe posten van een Youtube link.
En eigenlijk mis ik Pandora Radio gewoon. Prachtig concept: je geeft een handvol nummers die je goed vindt, en Pandora genereert een heel radiostation voor je, een stream gebaseerd op de subtiele gelijkenissen tussen de gekozen nummers. Het was ook geen probleem om meerdere streams te maken, wat ideaal is voor een eclecticus als ik. Spijtig genoeg kwam Nonkel Copyright om de hoek kijken, en Pandora is nu afgesloten voor iedereen die niet in de States woont.
Soit, last.fm stilde die honger niet, en gaat dus weg. Bye bye!
Dat dagelijks geschrijf is ook niet zo evident, blijkbaar. Ik ben namelijk al even bezig aan de volgende post, maar daar komt wat research bij kijken, en wat tekenwerk. Laat me het erbij houden dat:
Ik heb deze blog vaak lange tijd in de steek gelaten, en niet zonder enig schuldgevoel. Het idee was om mijn schrijven ermee te verbeteren, mezelf te dwingen op zoek te gaan naar interessante dingen. Het hele sociale aspect is iets minder relevant. Ik ga ervan uit dat iemand anders deze nonsens wel ooit eens onder ogen zal krijgen, maar het is niet de bedoeling populairder te worden dan Michel . Hell, ik heb zelfs geen probleem met het huidig bezoekersaantal (zero).
Om te zorgen dat ik de boel wat bijhoud kan ik me voornemen om dagelijks minstens een post te plaatsen. Nu zie ik mezelf nog niet hemel en aarde verzetten om dit rigoureus na te volgen, maar het is een interessante manier om het momentum dat ik nu heb wat gaande te houden. Als ik naar mijn backlog van notities en bookmarks en “starred items” in mijn reader kijk, dan zal het in ieder geval niet aan gebrek aan materiaal liggen.
In een eerdere post had ik al mijn liefde betuigd voor de oude Warner Bros cartoons, en voornamelijk Daffy Duck. Bugs is dan misschien de mascotte van WB, maar qua volstrekte waanzin en vaudeville kan niemand tippen aan Daffy.
Wat ook altijd zwaar onderschat wordt is de muziek in die cartoons. Zonder WB en Tom & Jerry zou ik vandaag veel klassieke muziek niet kennen. Ook veel jazz en big band uit de jaren 30, 40 zou verloren gegaan zijn mochten niet hele generaties kinderen opgegroeid zijn met cartoons.
Anyway, ik heb destijds tevergeefs gezocht naar een youtube video met het “Over Hill and Over Dale” liedje. Maar blijkbaar staat het er nu wel op:
Een tijd geleden heb ik een overzichtje gemaakt van recente films die erg goed scoorden op de IMDB top 250. Het idee was om even te peilen hoeveel echt goeie films er uitgekomen zijn in recente jaren.
Dat was begin 2007. “The Departed” heb ik nog steeds niet gezien, maar dat gaat me zeker niet tegenhouden om nog eens wat films toe te voegen aan mijn to-see lijst.
(Films met een * heb ik gezien)
2008
006. 8.9 The Dark Knight (2008) *
041. 8.5 WALL-E (2008) *
058. 8.4 Slumdog Millionaire (2008)
076. 8.4 Gran Torino (2008)
164. 8.1 The Curious Case of Benjamin Button (2008) *
191. 8.1 Let the Right One In (2008)
203. 8.0 In Bruges (2008)
217. 8.0 Changeling (2008)
2007
105. 8.3 No Country for Old Men (2007) *
124. 8.2 There Will Be Blood (2007)
141. 8.2 Into the Wild (2007)
147. 8.1 The Bourne Ultimatum (2007)
156. 8.1 Ratatouille (2007)
207. 8.0 Le scaphandre et le papillon (2007)
Kan ik hieruit afleiden dat 2008 een erg goed jaar was? Ik denk dat de voornaamste conclusie is dat ik nog steeds niet genoeg films zie …
Ik ben een rotschrijver. Uiteraard zullen een aantal mensen die mijn schrijfsels onder ogen gekregen hebben het hier niet mee eens zijn. Maar ze hebben ongelijk. Het is niet omdat ik het schrijfniveau van de gemiddelde tienjarige overschrijd, dat ik plots een “goede schrijver” ben.
Ik heb bijvoorbeeld de neiging om elke zin te beginnen met “ik”. Of rare elliptische zinsconstructies te bouwen die enkel steek houden in mijn eigen hoofd. Of ik begin monotoon te herhalen. En spreektaal gebruiken enzo. Ik moet ook telkens de tekst controleren of ik niet telkens dezelfde woorden gebruik en me niet telkens herhaal. Laat ons vooral zwijgen over de hopen typfouten die onvermijderlijkerwijs door elke spellcheck glippen.
Mijn hoop is dat meer schrijven voor deze blog de situatie enigszins kan verbeteren. Ik geloof rotsvast dat “practice, practice, practice” noodzakelijk is om echt goed te worden in iets. Alleen ben ik altijd weer in iets nieuws geïnteresseerd om echt te kunnen oefenen in “oude” interesses.
Maar zelfs al krijg ik de vormelijke aspecten van het schrijven onder de knie, dan zit ik nog steeds met een knagend probleem. Welke “toon” sla ik aan? Ik ben het namelijk gewend me telkens aan te passen aan mijn gesprekspartner. Formeel, informeel, instructief, geïnteresseerd, introspectief, vragend, vertellend, tutoyerend, respectvol. Maar wanneer ik schrijf haal ik telkens al die tonen door mekaar. Met als gevolg een rare mix van vlaams/AN, spreektaal/schrijftaal en nadenkend/belerend.
Ik vermoed dat ik voor deze blog een consequente keuze moeten maken. Maar door één “stem” te kiezen, maak ik dan geen karikatuur van mezelf?
Wie mij een beetje kent, weet dat ik enorm gefascineerd ben in hoe mensen in mekaar zitten. Ik ben helemaal geen wetenschapper, laat staan dat ik ooit een handboek psychologie heb vastgehad. Maar ik ben ervan overtuigd dat zoiets complex als het menselijke denken en handelen gegroeid is uit een aantal simpele processen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om iedere mens die ik tegenkom volledig te ontrafelen, het gaat me om de menselijke psyche in het algemeen.
In dat opzicht lijkt houdt conditionering en associatie me erg bezig. Iedereen is intussen wel vertrouwd Pavlov en zijn hond. Wat er eigenlijk gebeurt is dat je een reflex kan uitlokken door een hond eten te laten associëren met iets dat niets met eten te maken heeft.
Maar conditionering speelt een grotere rol in ons leven dan honden laten kwijlen. Veel mensen gaan op hun achterste poten steigeren als je hun met een hond durft vergelijken, maar waarom zouden bij mensen niet dezelfde principes van toepassing zijn?Je kan wel beweren dat je mensen niet kan “africhten”, maar kijk bijvoorbeeld naar verslaving, waarbij het gevoel van “genot” wordt geassocieerd met een bepaalde drug, of met een handeling, zoals gokken.
Het patroon dat ik in al die dingen zie is dat “basisnoden” (bij gebrek aan een betere term) erg kwetsbaar zijn voor dit soort associatie. Dingen zoals eten, ademen, drinken, slapen. Als je bijvoorbeeld elke keer voordat je gaat slapen een boek leest, kan je op den duur niet meer slapen zonder te lezen. Als er in al je eten suiker zit, sinds je geboorte, dan blijf je naar iets zoets snakken. Ik wil niet eens weten in welke producten er zoal suiker gesmokkeld wordt zodat het beter zou verkopen. Ik ben er zeker van dat reclamemensen veel meer over dit onderwerp weten dan dat ze publiek willen toegeven.
Nothing works as well as food rewards when it comes to getting an animal to do a trick. I assume that’s because food is closely associated with survival, so over time you can create an association in the animal’s brain between doing a trick and survival itself.
[…]
When I grew up, my family ate dinner at 5:00 pm every night. If a kid was late, there was some risk that the best stuff was gone. So there was a food reward every day of my life that was associated with punctuality. My hypothesis predicts that I would be a punctual person, and that is very much the case.
En nu is ook reCAPTCHA geïnstalleerd om me te beveiligen tegen spam comments.
Want hoe raar het ook lijkt, zelfs een blog met 0 bezoekers als deze trekt spammers aan. Ik had al een paar tools om dit te blokkeren, maar die zagen er redelijk amateuristisch uit. De look van reCAPTCHA staat me veel meer aan, echt nifty. En bovendien helpt elke ingetypte catch bij het digitaliseren van boeken!
En by the way, BlogDesk werkt fantastisch tot nu toe!
Artikels schrijven in de editor van WordPress schrijven vind ik ergerlijk. Ik weet niet wat het is - het feit dat het in een browser is, slechte editor, schrik dat ik elk moment mijn tekst kan verliezen … To make matters worse, een aantal features van de editor werken niet eens in Google Chrome. Het helpt natuurlijk niet dat ik een verouderde versie van WP gebruik. Don’t ask, teveel gedoe om te upgraden.
Ik was al een tijdje op zoek naar andere tools om blogging offline te doen. ScribeFire was erg interessant, maar uiteraard niet meer bruikbaar sinds ik naar Chrome geswitcht ben. Ik ben nu aan het experimenteren met BlogDesk. Voelt goed, typt goed, het heeft een spell checker en alles. Bovendien connecteert het ding erg vlog met WordPress - er is zelfs ondersteuning voor mijn archaïsche versie!
Dit artikel is eigenlijk enkel maar een excuus om het BlogDesk eens uit te proberen. Let’s see how it goes …
Hier in België zijn we gewend aan strips die per album , per verhaallijn gepubliceerd worden. Denk aan Kuifje, Suske & Wiske en Asterix. Het is dan ook makkelijk om over het hoofd te zien dat men in de States een heel andere traditie heeft, die van de comic books, korte blaadjes die wekelijks of maandelijks gepubliceerd werden. Dikwijls kreeg men maar een deel van een verhaal, en er werd vaak afgesloten met een cliffhanger.
Dankzij mijn gekke wederhelft ben ik sinds geruime tijd meegesleurd in het 
Een tijd geleden heb ik een 
