Ik schrik soms van de mate waarin videogames mijn muzikale voorkeuren beïnvloed hebben.
Het meest opvallende is mijn enthousiasme voor de eighties, aangewakkerd door het spelen van Grand Theft Auto: Vice City (2002). Roxy Music, Rick James, Talk Talk, Blondie, Spandau Ballet, Run–DMC! Voortdurend al die nummers op de achtergrond, eindeloos herhaald, terwijl ik urenlang door virtueel Miami cruise, elke actiescène onderstreept door een gepaste eighties-hit.
Ik herinner me ook hoe gesteld ik was op de muziek van Mafia (2004). Het spel was een geslaagde variant op het GTA-genre, maar omdat het zich afspeelde in de jaren ‘30, bevatte de soundtrack nummers van Django Reinhardt, Louis Armstrong, Duke Ellington en The Mills Brothers. Wat een ontdekking! Zonder Mafia had ik mogelijk Django nooit gehoord.
Als ik iets verder graaf, kom ik terecht bij mijn vroege Playstation-jaren. De PSX was een revelatie - dankzij games op cd werd het plots mogelijk om echte muziek bij games te horen. Geen 8-bit bleeps of MIDI meer, maar echte bands met echte instrumenten.
De originele Medal of Honor (1999) was een van de eerste games met een volledig symfonische soundtrack, met dank aan Michael Giacchino . De soundtrack van Tony Hawk 2 (2000) duwde tracks van Papa Roach, Bad Religion, Lagwagon en Millencolin door je strot tot je ze niet meer kon horen, of tot je noodgedwongen fan was. Dat laatste dus, in mijn geval.
Eén en ander heeft te maken met de trance waarin je je bevindt als je je echt in een spel inleeft. Ik herinner me lang geleden een Playstation-evenement in 1998 ofzo waar je allerlei nieuwe games kon uitproberen in een donkere hal. Ik verloor me in het perfecte ninja-game Tenchu terwijl door de luidsprekers zware DnB knalde.
Ik hoef gelukkig niet alles toe te schrijven aan sub-bewuste beïnvloeding. Mijn voorkeur voor Johnny Cash, XTC, Radiohead en The Pixies heb ik via de normale kanalen: vrienden en Studio Brussel. Maar dankzij die games-hobby heb ik een nog uitgebreider palet bijgekregen om uit te kiezen. Danku, games!
Als regel zal ik ten allen tijde vermijden om verontschuldigend te zijn over het weinig schrijven van blog posts. Geen kat die geïnteresseerd is in excuses. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat goede voornemens om dagelijks te posten nogal nutteloos zijn.
In het kader van omgekeerde psychologie neem ik me bij deze dus voor om volledig onregelmatig en zonder enige frequentie te posten. En voor wie wel een regelmatige toevoer van semi-interesante nonsens wil zien, is er altijd nog Twitter.
Ik had het eerder al over mijn omvangrijke backlog. Hiermee verwees ik naar de stapel bookmarks en notities … dingen op het internet waar ik “nog iets mee wou doen”. Via allerhande kanalen - blogs, Facebook, Twitter, StumbleUpon - zijn er talloze sites die ik de moeite waard vind om te bookmarken. Omdat ik er later nog op wil terugkomen. Omdat ik het wil delen met mensen, of er mijn gedacht over zeggen.
To make things worse, ik heb een neiging tot ordenen, sorteren, catalogeren van dingen eer ik er iets mee doe. De reden dat het me zoveel tijd kost om iets te schrijven voor deze blog is dat ik zo snel afgeleid ben. Het gevoel van “ik moet eerst iets op orde brengen eer ik dit doe” is mogelijk de grootste afleiding die er is. Alle goede voornemens ten spijt.
Dus in plaats van nu dat artikel te schrijven over de Marvel bundels, of over bieren, of over Twitter … ga ik nu eerst mijn blog opkuisen. Al die copy & paste dingen zonder meerwaarde van vroeger gaan weg wegens zero relevantie.
Zonder dat ik het doorhad was ik al een tijdje aan het meerijden op de “web 2.0″-trein. Ik vind het nog altijd een vreselijke modeterm, en de betekenis is nog steeds vaag, maar het is intussen wel ingeburgerd. Het staat zelfs al in het woordenboek.
Wat is “web 2.0″ nu feitelijk? Veel meningen, maar twee dingen komen steeds terug: “nieuwe web-applicaties” die heel wat meer kunnen dan vroeger. Denk aan dingen zoals Gmail, Google Maps, RSS readers, en YouTube. En ten tweede de “sociale” dingen. MSN is passé, nu is het Facebook, MySpace, Twitter, LinkedIn en Netlog. Als je meerdere van die dingen gebruikt, proficiat. Je bent nu upgraded naar 2.0.
Het was Google die me meegesleurd heeft. Ik heb me vrij vroeg ingeschreven bij Gmail, en dankzij Google Reader heb ik de geneugten van RSS feeds leren kennen. Niet meer nodig al mijn favoriete websites te bezoeken, Reader zegt me precies wanneer er een nieuw artikel staat op welke site. Google Maps maakte archaïsche dingen zoals Route66 en Mappy compleet overbodig. Voor nieuwe websites moet ik niet meer rondsurfen, StumbleUpon geeft me tegen sneltempo nieuwe manieren om iets bij te leren tijd te doden. En uiteindelijk ben ik ook gezwicht voor Facebook.
Ik heb destijds mijn beklag gedaan over MSN Messenger, dat het minder “sociaal” was. Niks meer nieuwe mensen leren kennen, gewoon één tegen één kwetteren, een soort telefoonlijn via tekst. Ik gebruikte het dan ook minder en minder, en verlangde terug naar een tijd dat iedereen die ik kende op IRC zat te chatten. Maar naarmate Facebook meer en meer doordrong bij alle lagen van de bevolking, werd al snel duidelijk dat dit volgende evolutionaire stap was. Bovendien zet ik nu mijn eerste stappen in Twitter, wat de perfecte aanvulling is. Los gekwebbel in de vrije ether, met volslagen vreemden.
Maar de laatste tijd begin ik op de feitelijke essentie te stoten van al die evoluties. We zijn gedoemd tot Information Overload. We worden gebombardeerd met informatie over onze vrienden, onze interesses, over dingen die we moeten kopen, over gebeurtenissen in de wereld. Ik heb altijd vrij goed om kunnen gaan met veel informatie, maar nu begin ik te begrijpen dat het alleen nog maar erger zal worden.
Hier in België zijn we gewend aan strips die per album , per verhaallijn gepubliceerd worden. Denk aan Kuifje, Suske & Wiske en Asterix. Het is dan ook makkelijk om over het hoofd te zien dat men in de States een heel andere traditie heeft, die van de comic books, korte blaadjes die wekelijks of maandelijks gepubliceerd werden. Dikwijls kreeg men maar een deel van een verhaal, en er werd vaak afgesloten met een cliffhanger.
Omdat ik zelf evengoed opgegroeid ben in die album-traditie, stak het idee om Marvel comics te kopen als dunne blaadjes me enorm tegen. Ik heb helemaal geen zin om dingen die ik effectief wil lezen te gaan bewaren in zo van die plastiek mapjes. Gelukkig bundelt Marvel deze floppies ook regelmatig als collections, gecentreerd rond bepaalde verhaallijnen. Bovendien zorgen ze ervoor dat er in die hardcovers en trade paperbacks extra’s zitten, zoals extra artwork of interviews. Ideaal dus, voor een verzamelaar als ik.
Een belangrijk nadeel is echter dat die collecties veel te laat worden uitgebracht, maanden na de losse issues. Dus voor een erg spannende verhaallijn, die over meerdere collections loopt, moet ik enorm veel geduld uitoefenen om niet aan de verleiding van de floppies toe te geven.
“Civil War”, een crossover van 40 verschillende strips. 5 jaar ervaring vereist.
Een ander probleem is dat die verhaallijnen zich niet netjes in albums laten passen. Er is om te beginnen al het hele probleem dat je als “leek” helemaal geen idee hebt hoe al deze verhalen samen passen. Zelfs met Wikipedia bij de hand is het geen sinecure om zelfs nog maar de chronologie van die strips uit te dokteren. Lees je nu eerst Messiah War, of eerst Divided We Stand? Waar past Secret Invasion alweer? Neem daar nog bij dat een aantal van die storylines eigenlijk crossovers zijn tussen verschillende strips, en je beseft dat je al beter niet zonder wat vooronderzoek naar de stripwinkel stapt.
Daarover had ik het dus, toen ik zei dat sommige blog-posts wat meer tijd vragen. Ik was bezig met het in kaart brengen van strips verwant aan Messiah Complex. Blijkt dat het er meer zijn dan ik eerst dacht, en sommige collections worden pas uitgebracht eind dit jaar!
Dankzij mijn gekke wederhelft ben ik sinds geruime tijd meegesleurd in het Marvel-gebeuren. Het was al snel duidelijk dat het een onbegonnen zaak was om snel up to speed te raken met alle strips binnen dit universum.
De verleiding is er natuurlijk, want het idee dat zowat alle verhaallijnen één geheel vormen spreekt me heel erg aan. Dit gaat van Spiderman tot X-Men, Fantastic Four, Iron Man en The Hulk - vroeg of laat ontmoeten en beïnvloeden ze mekaar wel ergens. Dit soort “fictief universum”, waarin meerdere verhaallijnen kruisen, apprecieer ik ook in andere (ex-)verslavingen zoals World of Warcraft en Magic:The Gathering.
Zelfs al zou ik de ambitie hebben om een Marvel-fan te worden, dan heb ik zowiezo al een serieuze achterstand op mensen die al sinds jongs af aan de strips verzamelen. Hou in gedachten dat Marvel tientallen strips publiceert, op maandelijkse basis, en je hebt het over collecties van duizenden issues.
Mijn verzameling is veel kleiner dan dit, en zo wil ik het graag houden.
Omdat ik niet de tijd (of het geld!) heb om volwaardige Marvelofiel te worden, heb ik me toegelegd op enkele reeksen die me echt interesseren, en die iets minder bekend zijn, zoals Dr. Strange en Cable. Ook recentere verhaallijnen, zoals Messiah War, Divided We Stand en Secret Invasion probeer ik te volgen. Mijn lieflijke wederhelft volgt dan weer X-Factor, X-Force, Deadpool en Young X-Men. Zo kunnen we netjes alles onder mekaar verdelen, en zo hou ik deze nieuwe interesse en beetje onder controle.
Ik heb zonet mijn last.fm account gewist. Wat me vooral stoorde is dat mijn lastfm-profiel telkens naar boven kwam in google searches, en dat was niet echt de bedoeling. Bovendien stond die applicatie de hele tijd op de achtergrond te draaien, en het idee dat iets al mijn muziek ergens naar een website stuurt, blijft toch een beetje creepy.
Ik vond het wel interessant om stream-gewijs naar muziek te luisteren, en een soort historiek te hebben van mijn “favoriete” nummers, maar in de praktijk gebruikte ik het niet vaak meer. Het idee van last.fm is dat je nieuwe muziek ontdekt, maar veel verrassingen en aha-momenten heb ik niet beleefd. Eigenlijk draait het hele concept weer rond “het sociale web“, en dat zegt me op zich niet zoveel. Ik wil gewoon leuke speeltjes om mezelf mee te amuseren, ik hoef niet noodzakelijk mijn muziekkeuze te valideren tegenover andere mensen. Sure, de integratie met Facebook was amusant, maar iemand die voortdurend zit te roepen naar welke muziek hij luistert heeft zero waarde en is eerder irritant. Dan hou ik het liever bij het af en toe posten van een Youtube link.
En eigenlijk mis ik Pandora Radio gewoon. Prachtig concept: je geeft een handvol nummers die je goed vindt, en Pandora genereert een heel radiostation voor je, een stream gebaseerd op de subtiele gelijkenissen tussen de gekozen nummers. Het was ook geen probleem om meerdere streams te maken, wat ideaal is voor een eclecticus als ik. Spijtig genoeg kwam Nonkel Copyright om de hoek kijken, en Pandora is nu afgesloten voor iedereen die niet in de States woont.
Soit, last.fm stilde die honger niet, en gaat dus weg. Bye bye!
Dat dagelijks geschrijf is ook niet zo evident, blijkbaar. Ik ben namelijk al even bezig aan de volgende post, maar daar komt wat research bij kijken, en wat tekenwerk. Laat me het erbij houden dat:
Ik heb deze blog vaak lange tijd in de steek gelaten, en niet zonder enig schuldgevoel. Het idee was om mijn schrijven ermee te verbeteren, mezelf te dwingen op zoek te gaan naar interessante dingen. Het hele sociale aspect is iets minder relevant. Ik ga ervan uit dat iemand anders deze nonsens wel ooit eens onder ogen zal krijgen, maar het is niet de bedoeling populairder te worden dan Michel . Hell, ik heb zelfs geen probleem met het huidig bezoekersaantal (zero).
Om te zorgen dat ik de boel wat bijhoud kan ik me voornemen om dagelijks minstens een post te plaatsen. Nu zie ik mezelf nog niet hemel en aarde verzetten om dit rigoureus na te volgen, maar het is een interessante manier om het momentum dat ik nu heb wat gaande te houden. Als ik naar mijn backlog van notities en bookmarks en “starred items” in mijn reader kijk, dan zal het in ieder geval niet aan gebrek aan materiaal liggen.
In een eerdere post had ik al mijn liefde betuigd voor de oude Warner Bros cartoons, en voornamelijk Daffy Duck. Bugs is dan misschien de mascotte van WB, maar qua volstrekte waanzin en vaudeville kan niemand tippen aan Daffy.
Wat ook altijd zwaar onderschat wordt is de muziek in die cartoons. Zonder WB en Tom & Jerry zou ik vandaag veel klassieke muziek niet kennen. Ook veel jazz en big band uit de jaren 30, 40 zou verloren gegaan zijn mochten niet hele generaties kinderen opgegroeid zijn met cartoons.
Anyway, ik heb destijds tevergeefs gezocht naar een youtube video met het “Over Hill and Over Dale” liedje. Maar blijkbaar staat het er nu wel op:
Een tijd geleden heb ik een overzichtje gemaakt van recente films die erg goed scoorden op de IMDB top 250. Het idee was om even te peilen hoeveel echt goeie films er uitgekomen zijn in recente jaren.
Dat was begin 2007. “The Departed” heb ik nog steeds niet gezien, maar dat gaat me zeker niet tegenhouden om nog eens wat films toe te voegen aan mijn to-see lijst.
(Films met een * heb ik gezien)
2008
006. 8.9 The Dark Knight (2008) *
041. 8.5 WALL-E (2008) *
058. 8.4 Slumdog Millionaire (2008)
076. 8.4 Gran Torino (2008)
164. 8.1 The Curious Case of Benjamin Button (2008) *
191. 8.1 Let the Right One In (2008)
203. 8.0 In Bruges (2008)
217. 8.0 Changeling (2008)
2007
105. 8.3 No Country for Old Men (2007) *
124. 8.2 There Will Be Blood (2007)
141. 8.2 Into the Wild (2007)
147. 8.1 The Bourne Ultimatum (2007)
156. 8.1 Ratatouille (2007)
207. 8.0 Le scaphandre et le papillon (2007)
Kan ik hieruit afleiden dat 2008 een erg goed jaar was? Ik denk dat de voornaamste conclusie is dat ik nog steeds niet genoeg films zie …
Ik ben een rotschrijver. Uiteraard zullen een aantal mensen die mijn schrijfsels onder ogen gekregen hebben het hier niet mee eens zijn. Maar ze hebben ongelijk. Het is niet omdat ik het schrijfniveau van de gemiddelde tienjarige overschrijd, dat ik plots een “goede schrijver” ben.
Ik heb bijvoorbeeld de neiging om elke zin te beginnen met “ik”. Of rare elliptische zinsconstructies te bouwen die enkel steek houden in mijn eigen hoofd. Of ik begin monotoon te herhalen. En spreektaal gebruiken enzo. Ik moet ook telkens de tekst controleren of ik niet telkens dezelfde woorden gebruik en me niet telkens herhaal. Laat ons vooral zwijgen over de hopen typfouten die onvermijderlijkerwijs door elke spellcheck glippen.
Mijn hoop is dat meer schrijven voor deze blog de situatie enigszins kan verbeteren. Ik geloof rotsvast dat “practice, practice, practice” noodzakelijk is om echt goed te worden in iets. Alleen ben ik altijd weer in iets nieuws geïnteresseerd om echt te kunnen oefenen in “oude” interesses.
Maar zelfs al krijg ik de vormelijke aspecten van het schrijven onder de knie, dan zit ik nog steeds met een knagend probleem. Welke “toon” sla ik aan? Ik ben het namelijk gewend me telkens aan te passen aan mijn gesprekspartner. Formeel, informeel, instructief, geïnteresseerd, introspectief, vragend, vertellend, tutoyerend, respectvol. Maar wanneer ik schrijf haal ik telkens al die tonen door mekaar. Met als gevolg een rare mix van vlaams/AN, spreektaal/schrijftaal en nadenkend/belerend.
Ik vermoed dat ik voor deze blog een consequente keuze moeten maken. Maar door één “stem” te kiezen, maak ik dan geen karikatuur van mezelf?
Wie mij een beetje kent, weet dat ik enorm gefascineerd ben in hoe mensen in mekaar zitten. Ik ben helemaal geen wetenschapper, laat staan dat ik ooit een handboek psychologie heb vastgehad. Maar ik ben ervan overtuigd dat zoiets complex als het menselijke denken en handelen gegroeid is uit een aantal simpele processen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om iedere mens die ik tegenkom volledig te ontrafelen, het gaat me om de menselijke psyche in het algemeen.
In dat opzicht lijkt houdt conditionering en associatie me erg bezig. Iedereen is intussen wel vertrouwd Pavlov en zijn hond. Wat er eigenlijk gebeurt is dat je een reflex kan uitlokken door een hond eten te laten associëren met iets dat niets met eten te maken heeft.
Maar conditionering speelt een grotere rol in ons leven dan honden laten kwijlen. Veel mensen gaan op hun achterste poten steigeren als je hun met een hond durft vergelijken, maar waarom zouden bij mensen niet dezelfde principes van toepassing zijn?Je kan wel beweren dat je mensen niet kan “africhten”, maar kijk bijvoorbeeld naar verslaving, waarbij het gevoel van “genot” wordt geassocieerd met een bepaalde drug, of met een handeling, zoals gokken.
Het patroon dat ik in al die dingen zie is dat “basisnoden” (bij gebrek aan een betere term) erg kwetsbaar zijn voor dit soort associatie. Dingen zoals eten, ademen, drinken, slapen. Als je bijvoorbeeld elke keer voordat je gaat slapen een boek leest, kan je op den duur niet meer slapen zonder te lezen. Als er in al je eten suiker zit, sinds je geboorte, dan blijf je naar iets zoets snakken. Ik wil niet eens weten in welke producten er zoal suiker gesmokkeld wordt zodat het beter zou verkopen. Ik ben er zeker van dat reclamemensen veel meer over dit onderwerp weten dan dat ze publiek willen toegeven.
Nothing works as well as food rewards when it comes to getting an animal to do a trick. I assume that’s because food is closely associated with survival, so over time you can create an association in the animal’s brain between doing a trick and survival itself.
[…]
When I grew up, my family ate dinner at 5:00 pm every night. If a kid was late, there was some risk that the best stuff was gone. So there was a food reward every day of my life that was associated with punctuality. My hypothesis predicts that I would be a punctual person, and that is very much the case.
En nu is ook reCAPTCHA geïnstalleerd om me te beveiligen tegen spam comments.
Want hoe raar het ook lijkt, zelfs een blog met 0 bezoekers als deze trekt spammers aan. Ik had al een paar tools om dit te blokkeren, maar die zagen er redelijk amateuristisch uit. De look van reCAPTCHA staat me veel meer aan, echt nifty. En bovendien helpt elke ingetypte catch bij het digitaliseren van boeken!
En by the way, BlogDesk werkt fantastisch tot nu toe!
Artikels schrijven in de editor van WordPress schrijven vind ik ergerlijk. Ik weet niet wat het is - het feit dat het in een browser is, slechte editor, schrik dat ik elk moment mijn tekst kan verliezen … To make matters worse, een aantal features van de editor werken niet eens in Google Chrome. Het helpt natuurlijk niet dat ik een verouderde versie van WP gebruik. Don’t ask, teveel gedoe om te upgraden.
Ik was al een tijdje op zoek naar andere tools om blogging offline te doen. ScribeFire was erg interessant, maar uiteraard niet meer bruikbaar sinds ik naar Chrome geswitcht ben. Ik ben nu aan het experimenteren met BlogDesk. Voelt goed, typt goed, het heeft een spell checker en alles. Bovendien connecteert het ding erg vlog met WordPress - er is zelfs ondersteuning voor mijn archaïsche versie!
Dit artikel is eigenlijk enkel maar een excuus om het BlogDesk eens uit te proberen. Let’s see how it goes …
Wat is het nut van een blog te hebben als je er niets mee doet? Experimenteren met het medium? Al waar ik mee heb gespeeld is de technologie, niet het medium. Hoe maak ik een theme, hoe doe ik een filmlijst in PHP, hoe installeer ik een tweetalen-plugin? Geen van dat alles resulteert in interessante posts. Nee, niet eens interessant voor mezelf.
Want laat ons het eens hebben over de posts. Wat staat hier nu eigenlijk? Een hoop knip-en-plakwerk van wikipedia. Whoop-tee-doo! Sure, het zijn interessante artikels die in de verf zetten wat ik zoal interessant vind, en ze zijn begeleid met schone fotookes, maar creatieve input is nul. Het oppikken van nieuwsartikels en ze naast mekaar zetten, voorzien van wat commentaar? Please … brol, brol en nog eens brol.
De neiging is groot om met een schone lei te beginnen. Dus wat doen we? Artikels de vuilbak in, weg met fancy backgroundjes, geen multilanguage gezever? Het is het overwegen waard …
Ik weet het, ik heb al een tijdje niets meer gepost. Wat problemen met die language plugin, en zolang die niet in orde is, heb ik niet zoveel zin om iets te posten. Trouwens, waarom ben je dit aan het lezen? Zijn er geen interessantere sites om te bezoeken?
Ik ben momenteel bezig met het tweetalig maken van deze blog. Standaardtaal wordt nederlands. Er zijn nog enkele configuratieprobleempjes op te lossen, dus sommige entries kunnen onvolledig lijken. Even van taal wisselen in de sidebar kan wonderen doen. Over het algemeen ziet die wordpress plugin Polyglot er bijzonder goed uit, net wat ik zocht.
Laatste vermeldenswaardige films die ik gezien heb.
Pan's Labyrinth (2006) dir. Guillermo del Toro (Mimic, Hellboy)
Deze week in de Decascoop gezien, niet wetend waar ik me aan moest verwachten. Maar die titel dook vaak op tijdens de eindejaarslijstjes op de BBC, dus ik had al een mentale nota gemaakt om hem indien mogelijk een kans te geven. En toevallig was ik net te laat in de Decascoop voor The Departed, dus heb deze film maar meegepikt - hij begon een kwartier later. Geen idee dat die ook al in de heilige lijst stond (zie vorige post).
Een zeer unieke spaanse film over een meisje dat tijdens het fascisme van de Spaanse Burgeroorlog letterlijk probeert te ontsnappen in een andere wereld. Alle sprookjeswezens in de film zijn prachtig gedaan, zonder twijfel. Alleen mocht er wat meer van zijn - de realiteit van het fascistische geweld staat wat teveel los van de verbeeldingswereld die de film zo aantrekkelijk maakt. Waarschijnlijk wil Del Toro een boodschap overbrengen, maar de twee verhalen lijmen niet echt - ze sluiten hooguit op het einde op mekaar aan. Of misschien moet ik nog een tweede keer zorgvuldig kijken, dat kan ook.
Finding Neverland (2005) dir. Marc Forster (Monster's Ball) Johnny Depp, Kate Winslet, Radha Mitchell (Silent Hill), Dustin Hoffman
Alle films die graven in de verbeelding van kinderen vind ik bijzonder boeiend - zie hierboven. Deze film gebaseerd rond J.M Barrie , de bedenker van Peter Pan, stelt niet teleur. En sinds Eternal Sunshine of The Spotless Mind weet ik dat ik Kate Winslet niet mag onderschatten. Ondanks Titanic.
Unforgiven (1992) dir. Clint Eastwood (The Bridges of Madison County, Mystic River, Million Dollar Baby) Clint Eastwood, Gene Hackman, Morgan Freeman
Ik had me al een tijdje voorgenomen om eens first-hand te zien hoe Mr. Eastwood het doet als regisseur. Ik apprecieerde hem natuurlijk al langer als acteur in de westerns van Sergio Leone. Geleerd van de besten, zeggen ze dan.
Lady In The Water (2006) dir. M. Night Shyamalan (Sixth Sense, Unbreakable, Signs, The Village) Paul Giamatti (Man On The Moon, …), Bryce Dallas Howard (Manderlay, The Village)
Het nieuwste hersenspinsel van Shyamalan. Meer een modern sprookje dan een conventioneel filmplot, en in die zin wordt dit best ook bekeken. Ik heb trouwens Paul Giamatti nog nooit zo'n tragisch personage weten neerzetten. Daarnaast gaat Shyamalan zelf deze keer verder dan zijn tradionele cameo's - hij deelt zichzelf een volwaardige rol toe.
Ik schrik soms van de mate waarin videogames mijn muzikale voorkeuren beïnvloed hebben.
Zonder dat ik het doorhad was ik al een tijdje aan het meerijden op de “web 2.0″-trein. Ik vind het nog altijd een vreselijke modeterm, en de betekenis is nog steeds vaag, maar het is intussen wel ingeburgerd. Het staat zelfs al in het 
Hier in België zijn we gewend aan strips die per 
Dankzij mijn gekke wederhelft ben ik sinds geruime tijd meegesleurd in het 
Een tijd geleden heb ik een 
Het is eigenlijk schaamtelijk. 
